Nieuws en blogs

Alles in het leven beweegt. Soms heel zacht, soms heel intens. We merken het in de wereld om ons heen, in de seizoenen, in de mensen die komen en gaan, in de dingen die veranderen. Maar er is ook een andere beweging, een die veel dichterbij ligt. De beweging in onszelf.

Gedachten die opkomen en weer verdwijnen. Gevoelens die zich aandienen, soms subtiel en soms als een golf die je even overspoelt. Sensaties in het lichaam, de adem die steeds weer een nieuwe vorm aanneemt. Het is een hele wereld op zichzelf. Een wereld die vaak net zo druk is als alles buiten ons.

En toch is er iets in ons dat niet beweegt. Iets dat stil blijft, zelfs wanneer alles in en om ons heen in beweging is. In de Bhagavad Gita wordt dat zo mooi verwoord. Er staat een vers dat me altijd inspireert: de wijze wordt vergeleken met een schildpad die zijn ledematen intrekt. Niet om zich af te sluiten, maar om zijn aandacht terug te brengen naar binnen. Naar de plek waar rust is, zelfs wanneer de wereld lawaai maakt. Het beeld laat zien dat je niet hoeft te verdwijnen uit het leven om stilte te vinden. Je hoeft alleen te weten waar je moet kijken.

Later in de Gita verschijnt het beeld van de oceaan. De rivieren stromen erin, maar de oceaan blijft in zijn essentie stil. Aan de oppervlakte zijn er golven, stromingen, beweging. Maar onder die oppervlakte is er een diepe rust die nooit wordt verstoord. Dat is wat deze metafoor zo krachtig maakt. De oceaan maakt geen onderscheid tussen de golven die ontstaan. Alles mag komen en gaan. En toch blijft de diepte onaangeraakt.

Voor mij raakt dit aan iets heel menselijks. We kunnen niet voorkomen dat we meebewegen met het leven. We kunnen niet voorkomen dat gedachten opkomen, dat emoties zich aandienen, dat het lichaam reageert. Maar de gehechtheid aan die beweging, het verzet of het vasthouden, dat kan verzachten. En dat verzacht vanzelf wanneer je je realiseert dat er onder al die beweging een stille laag aanwezig is. Een bewustzijn dat niet verandert. Dat is wat jij bent, onder de ruis van de golven.

Misschien is dat de uitnodiging van beweging. Niet om het leven stil te zetten. Niet om te proberen de golven te controleren. Maar om te ontdekken wat in jou al stil is. Wat niet verandert. Wat niet meegaat in elke gedachte, elke emotie, elke verwachting.

Wanneer je die plek vindt, al is het maar voor een paar ademhalingen, verandert de manier waarop je beweging ervaart. Je hoeft niet meer te vechten tegen wat je liever zou vasthouden. Je hoeft ook niet te duwen tegen wat je sneller wilt laten gaan. Je kunt aanwezig zijn in wat er is, zonder dat het je meesleept. De golven mogen bewegen. Jij hoeft niet te verdwijnen in hun vorm.

Misschien is dat wel de echte beweging van deze maand. Niet de beweging van het lichaam, niet de beweging van doelen of plannen, maar de beweging naar binnen. Naar het stille middelpunt dat altijd al op je wacht.

Liefs,
Rachel 



foto: solid gold stories