Nieuws en blogs

Tijd! Het voelt als een passend thema, terwijl ik dit zo schrijf op de laatste dag van het jaar. Dit is de periode waarin veel mensen terugblikken op wat geweest is en vooruitkijken naar wat komen gaat. Goede voornemens worden gemaakt, intenties uitgesproken, doelen geformuleerd. Ook ik merk hoe deze dagen bijna vanzelf uitnodigen tot reflectie en projectie.

Tegelijkertijd merk ik dat mijn relatie met tijd niet altijd eenvoudig is. Ik schrijf dit op 31 december en voel hoe het jaar voorbij is gevlogen. Weer een jaar voorbij. Waar blijft de tijd? Er zijn momenten waarop het voelt alsof ik structureel tijd tekort kom. Alsof er te weinig dagen in een week zitten om alles te doen wat ik wil of belangrijk vind. Mijn werk, mijn sociale leven, het huishouden, studie, lezen, yoga. Alles vraagt aandacht, en dat maakt het soms onoverzichtelijk.

Op die momenten merk ik dat het gevoel van tijdtekort me niet productiever of helderder maakt. Integendeel. Ik raak inefficiënt, loop vast, schuif dingen heen en weer zonder werkelijk in beweging te komen. Plannen, vaak sociale, laat ik vallen. Mijn systeem lijkt te bevriezen. Het doet me denken aan het verlangen om meerdere boeken tegelijk te willen lezen en uiteindelijk geen enkel boek open te slaan omdat ik niet kan kiezen.

Objectief gezien weet ik dat ik de ruimte heb in mijn leven om de meeste dingen te doen die ik belangrijk vind. Het gevoel van tekort lijkt dus niet zozeer te gaan over tijd zelf, maar over wat er in mijn hoofd gebeurt. Over ‘overwhelm’, verwachtingen en het idee dat alles binnen een afgebakend tijdsbestek moet passen.

Er zijn ook momenten waarop ik merk dat ik de tijd vooruit wens. Als ik tegen iets opzie. Als ik verlang naar een resultaat, bijvoorbeeld in mijn werk. Dan wil ik er al zijn en vergeet ik de weg ernaartoe. Zelfs vandaag, met de jaarwisseling en het vuurwerk in het vooruitzicht, betrap ik mezelf op de wens dat het morgen is. Dat dit moment alvast voorbij is.

En toch is dat niet waar ik werkelijk wil. De tijd hoeft voor mij niet stil te staan of vooruit te springen. De tijd mag doen wat de tijd doet, als we er tenminste van uitgaan dat het concept tijd bestaat ;-). Wat ik wens, is om me nog meer bewust te zijn van dit moment. Om nog minder vaak weg te willen uit het nu en minder opgeslokt te worden door gedachten over wat nog moet komen of wat al geweest is.

Mijn lichaam laat me feilloos zien wanneer ik verstrikt raak in dat gevoel van geen tijd hebben. Mijn adem versnelt, mijn hartslag gaat omhoog, er ontstaat onrust. Mijn aandacht versnippert en mijn hoofd raakt vol. Ik doe veel tegelijk en niets echt. Aanwezigheid verdwijnt.

Het gevoel van tijd verdwijnt juist op heel andere momenten. Wanneer ik me verwonder over iets in de natuur. Wanneer ik opga in een boek. Tijdens yoga, ademwerk of meditatie, wanneer mijn gedachten hun grip verliezen en er een opening ontstaat naar iets wat tijdloos aanvoelt. Een ruimte waarin ik niet bezig ben met straks of straks daarna, maar simpelweg ben.

Dat daar blijven niet altijd lukt, heeft weinig te maken met onwil. Het leven zelf trekt. Verwachtingen, van mezelf of waarvan ik denk dat anderen ze hebben. Patronen van denken die al zo lang ‘normaal’ zijn dat ik ze soms vergeet op te merken. Voor ik het weet, leef ik weer vooruit of achteruit in plaats van hier.

Wanneer ik werkelijk aanwezig ben, reageer ik niet vanuit gewoonte of angst. Ik reageer vanuit wat er nu is. Vanuit wat ik voel, wat nodig is, wat zich aandient. Tijd heeft op die momenten minder macht. Ze wordt functioneel, iets om afspraken na te komen, maar geen innerlijke druk die voortdurend op de achtergrond meedraait.

Misschien is tijd inderdaad vooral een door mensen bedacht concept. En misschien ontstaat het gevoel van gebrek niet door een tekort aan uren, maar door het voortdurend leven in gedachten over verleden en toekomst. Het leven zelf gebeurt hier. In dit moment. In dit eeuwige nu.

Deze maand nodig ik je uit om daar samen bij stil te staan. Om te voelen hoe tijd zich gedraagt in jouw lichaam en in jouw hoofd. Om te onderzoeken waar je haar wegwenst en waar ze vanzelf oplost. Niet om tijd te beheersen maar om haar iets minder macht te geven. Zodat er meer ruimte ontstaat voor de volheid en levendigheid van dit moment. Hier. Nu.