Nieuws en blogs

24 feb, 2026

Even stretchen met Ruby

Misschien ga je elke week trouw naar dezelfde docent of laat je je steeds verrassen. Hoe dan ook, dit is de plek waar je onze docenten nog iets beter kunt leren kennen. Maak deze keer kennis met Ruby, die ons meeneemt in hoe 'thuis' voor haar betekenis heeft gekregen en via welke weg pilates haar heeft geholpen in moeilijke tijden. 

Hi Ruby! Wat fijn dat je er bent en welkom op de mat. Sinds kort ben je onderdeel van het Helder team en daar zijn we heel blij mee. Natuurlijk zijn we benieuwd naar jou en je achtergrond, zou je daar wat meer over willen delen?
Ik ben half Koreaans en half Iraans, geboren en opgegroeid in Iran. Mijn leven begon eigenlijk al tussen werelden in, tussen talen, culturen en manieren van kijken naar het leven. Vanaf jongs af aan voelde ik dat mijn pad niet op één plek zou blijven. Ik wist het gewoon. Nog voordat ik het kon uitleggen.

Ik heb keuzes gemaakt die voor anderen misschien onbegrijpelijk waren, zoals het afwijzen van een plek aan een prestigieuze universiteit in Iran, maar voor mij voelde het alsof ik trouw bleef aan iets diep vanbinnen. Alsof ik mezelf niet mocht verraden. Mijn pad bracht me naar Cyprus en daarna uiteindelijk naar Nederland. En als ik terugkijk, zie ik geen rechte lijn, maar een reeks sprongen in het onbekende, telkens opnieuw beginnen en telkens opnieuw mezelf uitvinden. Maar opgeven was nooit een optie geweest. 

Je woont inmiddels acht jaar in Nederland. Voel je je hier helemaal thuis?
Thuis… dat woord heeft voor mij lang geen betekenis gehad. Als iemand die in een multiculturele omgeving is opgegroeid, met ouders van verschillende achtergronden, heb ik nooit een gevoel van ‘thuis’ gehad. ‘Thuis’ was voor mij mijn hele leven, mijn grootste identity crisis.
De eerste jaren in Nederland waren heel erg zwaar. Ik voelde me vaak alleen, onbegrepen, en eerlijk gezegd ook verloren. Ik had alles 'goed' gedaan, gestudeerd, hard gewerkt, mijn master cum laude gehaald, en toch voelde het alsof er geen plek voor mij was. Ik heb ook nooit gedacht dat ik in zo’n land als Nederland gediscrimineerd zou worden. Dat heeft me gebroken. Niet alleen mentaal, maar ook fysiek.

Maar juist daar, op mijn dieptepunt, begon er iets te verschuiven. Ik ben gaan begrijpen dat thuis geen plek is waar je naartoe gaat, maar iets wat je in jezelf opbouwt. Wat ik natuurlijk nooit heb kunnen opbouwen omdat ik altijd on the road was geweest. Het heeft tijd gekost. Jaren.
Maar nu voel ik het. Voor het eerst. Niet omdat alles perfect is, maar omdat ik mezelf niet meer kwijt ben. 
En misschien is dat wel het enige wat 'thuis' echt betekent. Er is een hele goede Nederlandse uitdrukking hiervoor: 'Ik zit goed in mijn vel'. Ik begrijp nu heel goed wat dat betekent. 

Je hebt Psychologie gestudeerd, met een master in Cognitieve Neurowetenschappen. Hoe zie jij de verbinding met yoga en pilates?
Tijdens mijn studie begreep ik het brein. Maar ik voelde het niet. Pas toen ik zelf in een burn-out en depressie terechtkwam, werd die kennis ineens heel echt. Mijn scriptie ging over de nervus vagus en emotieregulatie, en ineens zat ik daar in een lichaam dat compleet uit balans was. Ik voelde letterlijk en figuurlijk net zo waard als een kamerplant. Het voelde alsof mijn hoofd en lichaam elkaar niet meer konden vinden.

En toen begon mijn echte leerproces. Niet uit boeken, maar vanuit ervaring. Pilates werd voor mij een manier om die verbinding langzaam terug te bouwen. Ademhaling, controle en bewustzijn zijn voor mij geen oefeningen meer, maar tools om mijn zenuwstelsel te reguleren. Ik werd als het ware mijn eigen experiment. En het werkte. Dat is waarom ik zo sterk voel dat deze werelden bij elkaar horen. Omdat ik het niet alleen weet, maar het ook echt heb geleefd.

Vanuit herstel kwam je bij pilates terecht. Wat sprak je daar in eerste instantie zo in aan? En is jouw relatie met pilates veranderd?
In het begin was pilates voor mij gewoon beweging. Iets fysieks. En misschien ook een klein beetje het idee van ‘sexy’ zijn. Uiterlijk dus. 
Maar tijdens mijn herstel veranderde dat compleet. Het werd een plek waar ik weer kon ademen. Waar ik uit die constante staat van aan staan kon stappen.

Voor het eerst in lange tijd voelde ik rust in mijn lichaam. En toen herinnerde ik me dat ik altijd sportief was geweest. Ik hield heel erg van het bewegen van mijn lichaam. Maar omdat het leven zo snel ging, was ik dat vergeten. Mijn lichaam was dat allemaal vergeten. Pilates heeft me geleerd hoe het voelt om veilig te zijn in mijn eigen lichaam. En dat is iets wat ik eigenlijk nooit heb gevoeld. Mijn lichaam was constant in survival modus. Fight and flight. Daarom heb ik nooit ‘thuis’ gevoeld. Mijn relatie ermee is daardoor veel dieper geworden. Het gaat niet meer over hoe iets eruitziet, maar over hoe het voelt. Over verbinding. Over thuiskomen in mezelf. 

Ik voel de voordelen van pilates niet alleen op de mat maar ook in mijn dagelijks leven. Bewust zijn is leven. En dat is iets wat ik nooit meer los kan zien van hoe ik leef.  Ik zeg altijd: to be able to move your body is a privilege. So, move it. 

Hoe ervaar je het lesgeven? Neem je daarin ook iets mee uit je achtergrond?
In het kort, I LOVE IT! 

Lesgeven komt bij mij van een plek die moeilijk uit te leggen is, maar die heel diep zit. Ik denk omdat ik zelf weet hoe het voelt om je lichaam kwijt te zijn. Om vast te zitten in je hoofd. Om geen rust te voelen. En ik weet ook hoe het voelt om daar langzaam uit te komen.
Dat gevoel, van weer kunnen ademen en weer ruimte voelen in jezelf, dat gun ik iedereen. En dat is waarom ik lesgeef. Niet alleen om beweging over te brengen, maar om mensen dat gevoel te laten ervaren. En ik doe dat met passie.

Elke les is voor mij persoonlijk. Ik kijk echt naar de mensen in de ruimte, naar hun energie, hun lichaam en wat ze nodig hebben op dat moment.
Ik zie het niet als een les geven, maar als iemand even helpen thuiskomen bij zichzelf. Mijn achtergrond in psychologie en neurowetenschappen zit daar vanzelf in verweven, maar niet als theorie. Het is meer een onderlaag die me helpt beter te begrijpen wat iemand nodig heeft. En misschien is dat ook waarom ik er zo veel voor voel. Omdat het voor mij nooit alleen werk is geweest. Het is iets wat mij zelf, op een bepaalde manier, heeft gered.
En dat draag ik elke les met me mee.

En ik ben benieuwd: stap je ook weleens op de yogamat? ;)
Ja, zeker. Yoga is voor mij een andere vorm van thuiskomen. Doordat mijn lichaam door pilates zo veranderd is, voelt yoga nu ook anders. Minder zoeken, meer voelen. Ik ben nog zoekende in de filosofie, maar in de essentie voelt het heel vertrouwd. Bewegen, ademen, aanwezig zijn, voor mij is dat alles.
Maar crossfit… mij niet bellen.